Scopia
Scopia o.c d’impruvis, dop quasi du mēs
La machina davanti gnuda nebia
Adesa du baloti ch’an tegn al pēs
L’è vulē tôt pr’aria seinsa rabia
Ma l’è ancara chè cla còcia, l’han tēs
Pecia anch cun la testa sàta sabia
L’aria alžera dla mateina psiga
Da mè in t’un mànd con sovra ‘na riga

Scopia
Scoppiano occhi all’improvviso, dopo quasi due mesi
La macchina davanti diventata nebbia
Adesso due palle di cui non reggo il peso
È volato tutto per aria senza rabbia
Ma è ancora qui che batte, non tace
Picchia anche con la testa sotto sabbia
L’aria leggera della mattina pizzica
Solo in un mondo con sopra una riga

Lascia un commento