Furastēr
Brüsa rasgnē al fog in tl’orba dla nōt
Al lēt l’è vōd ma seint ancàra chè
La vèta scapeda mòta in dè sòt
Al bel fiōr rēr che a la fīn al s’è schē
L’è suces di an fà, adesa sa vōt?!?
Invedia chi strecha e basta perché
La banalitē dal dulōr pōl frustēr
Pó a soun mort damand un furastēr

Forestiero
Brucia rassegnato il fuoco nel buio della notte
Il letto è vuoto ma sente ancora qui
La vita scappata muta in giorni asciutti
Il bel fiore raro che alla fine s’è seccato
È successo anni fa, adesso cosa vuoi?!?
Invidia chi chiude e basta perché
La banalità del dolore può consumare
Poi sono morto come un forestiero

Lascia un commento