Gnèca
Am rincràs, ma ann’è mia malinconia
‘Ste ciold rusneint piantē lè, ch’al brusa
Gh’é un cāl dūr e mòt, dorem m’an va via
Nuios, an fà mēl m’al sègna incosa
Armor giàt dna stansa pina, an pos mia
Smurser subet e fēr taser sta crosa
Desderes e pinser subèt a sira
Gnèca ancàra ed fràd premavera

Cigola
Mi spiace, ma non è malinconia
Questo chiodo piantato lì, che brucia
C’è un callo duro e muto, dorme ma non va via
Noioso, non fa male ma segna tutto
Rumore giotto di una stanza piena, non posso
Spegnere subito e far tacere questa croce
Svegliarsi e pensare subito a sera
Cigola ancora di freddo primavera

Lascia un commento