Cāna
A gh’è un bel sōl ma l’inveren l’è giôt
Al žēl al gh’arvisa ma n’è mia sēda
Al trôg dal San Leonardo pin dal tôt
La cāna spuda a pina mandēda
Pugiē a la preda guerd al giās, môt
L’acqua còr vers al Dôl, indiavulēda
sileinsì n’è mia cól dla pēs: l’è sôt
sabia sutila chla masna, masnēda

Canna
C’è un bel sole ma l’inverno è pingue
Il gelo le somiglia ma non è seta
L’abbeveratoio del San Leonardo pieno del tutto
La canna sputa a piena mandata
Appoggiato alla pietra guardo il ghiaccio, muto
L’acqua corre verso il Dolo, indiavolata
Silenzio non è quello della pace, è asciutto
Sabbia sottile che macina, macinatao

Lascia un commento