Giaràun
Prèla voda nostalgia di dè andē
Fam capir: ma cum agh soun arivē?
Giaràun d’un legh schē dop tanta nēva
Polvra e smelta carpēda la chēva
La voja ed corer drē a la vèta,
Ai guai birichein d’na fuga s.cièta
Ed sugner pr’un mumeint ed matana
La mort l’han pēr piò žachēr tant luntana

Massi
Si rivolta vuota nostalgia di giorni andati
Fammi capire: come ci sono arrivato?
Massi d’in lago seccato dopo tanta neve
Polvere e fanghiglia crepata imbroglia
La voglia di correre dietro alla vita,
Ai guai birichini di una fuga schietta
Di sognare per un momento di follia
La morte non sembra più stramazzare tanto lontana

Lascia un commento