Stramna
‘Na sibiôla slèda s’infròcia sàta
La stramna al parfòm dols e fort dal màst
Fa vuler foj, madani; la vin mata
S’arvoja in t’al suo e an vàd al rest
Ma l’avtun an riva mai a la móta
Pò sarà prest l’inveren a rusgher gràst.
Scaver ‘na busa par la roba ràta?
As fà prest a der la colpa ad Agàst…

Sparpaglia
Aria gelata s’infila sotto
Sparpaglia il profumo dolce e forte del mosto
Fa volare foglie, bestemmie: diventa matta
S’attorciglia nel proprio e non vede il resto
Ma l’autunno non arriva mai senza avvisare
Poi presto sarà l’inverno a rosicchiare croste
Scavare una buca per la roba rotta?
Si fa presto a dare la colpa ad Agosto…

Lascia un commento