Lasa
Mola la presia e lasa cla vaga
Smàt ed samner st’ort brüse da l’arsura
Degh al monelo ch’al torna in riga
E pò sopratòt ch’an gapia piò pōra
Lasa cla vaga se agh sà fadiga
Metet sèto e ingàgna la cura
Che Ormai l’é terd par cambier la piga
Lasa cla vaga, cla dveinta scura

Lascia
Molla l’ansia e lascia che vada
Smetti di seminare quest’orto bruciato dalla siccità
Dì al monello che si rimetta in riga
E poi soprattutto che non abbia paura
Lascia che vada se le scoccia
Mettiti zitto e ingoia la cura
Che ormai è tardi per cambiare il verso
Lascia che vada, che diventi scura

Lascia un commento