Starnaseda
Verda e mosa damand n’anda la scàr
Al veint la spernīga ma l’ans mov mia
sta ferma pianteda in tēra, discàr
La lengua amera ch’la fa vuler via
L’anma che starnasēda, nèsa la càr
A scandrès da sé in t’un büs basta sia
L’erba l’as mōv sàta sēl seinsa sol
In tl’ambra biga, mòta, finés al vol
Strapazzata
Verde e mossa come un’onda scorre
Il vento la spettina ma non si muove
Sta ferma piantata in terra, parla
La lingua amara che fa volare via
L’anima che strapazzata, livida corre
A nascondersi sola in un buco qualsiasi
L’erba si muove sotto cielo senza sole
Nell’ombra cieca, muta, finisce il volo


Lascia un commento