6:22
S’impeja pian la macha sota’l crinēl
S’arvoja n’eter dè d’ansia rampeda
Ma gh’é n’atim cha’l rôsa fà so al sēl
Drē al steren as ferma intifada
L’é propria bai ed can, questioun d’un pél
‘Na feta ed teved srein s.ciancheda
Po’ al veint squasa, taca a fēr mēl
l’arsura tourna a fēr pareda

6:22
S’accende piano la foresta sotto il crinale
S’attorciglia un altro giorno d’ansia abbarbicata
Ma c’é un attimo in cui il rosa fa suo il cielo
Dietro lo sterno si ferma l’intifada
É proprio un momento, questione di un pelo
Una fetta di tiepido sereno strappata
Poi il vento scuote, comincia a far male
La siccità torna a farla da padrona

Lascia un commento