Ragnadēla
La nēbia vin sò dal Sècia indurmī
Besa la costa ed castagn infughē
Pian al sōl spunta drē stori fermi
dmenga mateina dal cōr impaciughē
Am pēr che tôt l’abia pers al sō formi
Mo magari al mand as fôsa smindghē!
Ma dman am tàcarà padir cumpagn
Arvuje in ragnadēla de stagn.

Ragnatela
La nebbia sale dal Secchia addormentato
Bacia la costa di castagni incendiati
Il sole spunta lentamente dietro storie ferme
Domenica mattina dal cuore impantanato
Mi pare che tutto abbia perso le proprie forme
Magari il mondo si fosse dimenticato!
Ma domani mi toccherà patire ugualmente
Ingarbugliato in ragnatela di stagno

Lascia un commento