Stergia
Ciōca insema i cáp la timpesta
Cina e fesà l’an fà pōra né dān
Gl’Ambri di mount imbarbaien vesta
sfalestra pinser drē troun, an m’adan
Pió; aria slēda la còr a fēr festa
Stergia bsunt d’un’etra istē da can
Finalmeint fines, ma mò sa tāca:
L’avtun lēva damand ‘st’aqua báca?

Ripulisce
Batte sui coppi la grandine
Piccola e fitta non fa paura né danno
Le ombre dei monti confondono la vista
Scintillano pensieri seguiti dal tuono, non m’affanno
Più; aria gelata corre a far festa
Ripulisce l’unto d’un’altra estate da cani
Finalmente finisce, ma ora cosa inizia:
L’autunno lava come quest’acqua la bocca?

Lascia un commento