Spustē
L’emblema dla fin l’è un pas insema
giēra fra mirtell al Lama Lite
la dveinta n’ambra sfucheda prèma,
quacēda dai sambūch, pò da l’istē
ch’la scavesa’l cupàt: mia sema!
Scapa avanti fra i fior pistē,
mè inculē dal sol seinsa un ma
a guerd infinī che sa de spustē.

Rimosso
L’emblema della fine è un passo sopra
Ghiaia fra mirtilli al Lama Lite
Diventa un’ombra sfocata prima,
coperta dai sambuchi, poi dall’estate
che scarnifica la nuca: mica scema!
Scappa avanti fra fiori calpestati,
io imbrogliato dal sole senza un ma
guardo infinito che sa di rimosso.

Lascia un commento