Spìgōsa
Spìgōsa isdida in côva sôt à un bianch fil
c’an quācia, ma prôva li stàss a scàldēr
a mésa via fra la guāsa e sbiaved sēl sùtīl,
col gāsi chi pàschen quēl da magnēr:
sàrughen la campagna stlēda da l’īstè,
da la sbôja che fēva parghēr per dù gàsi.
Àdēsa l’aspeta ed prer gìrer galàun, acsè
ciāma la nēva, chi n’en piò asē al fôj ràsi.

Sonnecchia
Sonnecchia intontita mentre cova sotto a un filo bianco
che non copre, ma prova ugualmente a scaldare
in sospeso fra la rugiada e insipido cielo sottile,
con le gazze che cercano qualcosa da mangiare:
rovistano la campagna sfinita dall’estate,
dall’afa che faceva pregare per due gocce.
Ora attende di potersi accovacciare, così
Chiama la neve, che non sono più sufficienti le foglie rosse.

Lascia un commento