Nēbia
La machina còr in mēs a nisun post,
ràsà, cum’al giva al Nōn d’Amarcord
La radio ciàcāra, pēr sàltēr fôra di fōs
Chi bòten sò damand ‘na marméta
Cl’a boj acqua slēda e spuda fòm grās.
Pēr d’ander a picēr drèt àtac un mur
Che però al se sposta seimper piò in là.
In fonda, à la fin dal drēt dop Sabioun
In dō selta fôra à la môtà, daman sajetá
Un piop elt e nigher, megher e nud
Ag pas areint, ma l’é ormai andē, quand
a’m suvin cl’é bòf: a pas ded chè da di ān
l’è gros, ma a fag chēs a lò propr’incō che
deintr’e fôra la žoca an’s ved piò in là dal nēs.

Nebbia
L’automobile corre nel mezzo di nessun posto,
rossa, come diceva il Nonno di Amarcord
La radio parla, sembra che venga fuori dai fossi
Che rigurgitano come un pentolone
Che bolle acqua gelata e sputa fumo grasso.
Sembra di andare a sbattere contro un muro
Che però si sposta sempre più in là.
In fondo, alla fine del rettilineo dopo Sabbione
Dove viene fuori all’improvviso, come saetta
Un pioppo alto e nero, magro e nudo
Passo a lui vicino, ma è ormai passato, quando
Mi viene in mente che è buffo: passo da qui da anni
È grosso, ma faccio caso a lui proprio oggi che
Dentro e fuori la testa non si vede più in là del naso

Lascia un commento